Bombowe dziewczyny

Dobrych seriali pokazujących lata czterdzieste, pięćdziesiąte czy sześćdziesiąte nie ma wiele. Może zresztą zrobię listę tych, które znam? Ale to nie teraz. Bomb Girls (nota bene serial, którego produkcja rozpoczęła się w 2012 roku, a więc dopiero co) opowiada o dziewczynach pracujących w fabryce bomb w Kanadzie w roku 1940. 

Początkowo nie powala scenariuszem. Pierwsze dwa odcinki są dość oczywiste: jest dziewczyna z bogatego domu, która buntuje się przeciwko rodzicom, jest zahukane dziewczę, które uciekło przed ojcem tyranem, jest starsza od nich szefowa. No i rzecz jasna, włoski amant. Ale jak wiadomo, nie należy seriali oceniać po pierwszych dwóch odcinkach, bo dopiero od trzeciego zwykle się rozkręcają.

Po co powstał ten blog?

Wychowałam się na starych filmach. Pamiętam jak rodzinnie dostaliśmy pierwszy odtwarzacz wideo. Kiedy tylko sprawdziliśmy, że w telewizji puszczany będzie Sokół maltański, włożyliśmy kasetę i wcisnęliśmy nagrywanie. Płacz był straszny, kiedy okazało się, że coś źle podłączyliśmy i nagrał się wyłącznie dźwięk. Ale wiecie co? Słuchałam tej kasety ze trzy razy, dopiero później, w erze DVD znalazłam „pełną” wersję filmów.

Uwielbiałam też chodzić do Iluzjonu Filmoteki Narodowej, wybierając filmy często przypadkowo. Repertuar mieli taki, że nie można było trafić źle. Mogło się najwyżej okazać, że takie na przykład Dawno temu w Ameryce jest filmem dość nieprzeciętnej długości (230 minut!) i w trakcie seansu decydować – wyjść ze świetnego filmu, czy znów spóźnić się i zebrać burę od rodziców. Oczywiście, wybrałam to drugie.